Nadchodził wieczór, co
oznaczało zebranie. Zaszycie się we względnie bezpiecznym miejscu
i przeżycie tam nocy, mając nadzieję na lepszy dzień, który nie
nadchodził. Już nie bali się wojsk wroga ani tych, którymi
zawładnęła choroba. To minęło, ale skutków wydarzeń nie da się
tak łatwo zamazać.
Czarnowłosy chłopak wpatrywał się w grupę ludzi, których losy przypadkowo splotły się ze sobą. Podróżował z nimi od dawna. Podejrzewał, że minęło już kilka miesięcy, w których przeważały wędrówki, walki z innym o jedzenie i broń. Podszedł powoli do jednej z nielicznych dziewczyn. Na imię jej było Tessa. Siedziała na ławce i martwym wzrokiem wpatrywała się w przestrzeń. Wiedział, że już dawno się poddała. Nie chciała żyć, ale nie starczyło jej odwagi, by umrzeć. Usiadł obok niej.
- Jak się trzymasz? -
zapytał. Robił to każdego dnia.
- J-ja przepraszam -
wyszeptała. - Wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać.
Nie odpowiedział. Miała
rację. Czarnowłosy wręcz brzydził się osobami nieszanującymi
własnego życia. Odetchnął ciężko i odchylił głowę do góry,
wpatrując się w sufit zniszczonego budynku, w którym się
zatrzymali. Mimo, że nie miał zegarka, umiał odczytywać godzinę
w zależności od pozycji słońca na niebie. Oszacował więc, że
dochodziła północ, a jego towarzyszy nadal nie było (dopiero
teraz zauważyłam, że skoro jest noc to nie może odczytać godziny
za pomocą słońca. Ups~ dop.autor). Dziwne. Wstał i poszedł do
okna, ale jako że panowała ciemność i tak niczego nie zobaczył.
Zirytowany, złożył usta w dzióbek.
- O której wyszyli i
gdzie poszli? - zapytał dziewczyny. Sam niezbyt interesował się
wyprawami, więc nie słuchał jak ich przywódca mówił o odprawie.
Jakby się zastanowić to w ogóle nie słuchał co mówi ich
przywódca. Nie znosił go i robił wszystko, byle tylko nie musieć
z nim rozmawiać.
- Nie wiem - burknęła
Tess.
Świetnie, pomyślał. Jak
zawsze pomocna.
Podszedł do bagażów i
omiótł je wzrokiem. Kucnął przed jednym z plecaków i otworzył
go. W środku znajdowała się tylko woda i jakieś brudne szmaty.
Całkiem możliwe, że ciuchy. Przejrzał pozostałe bagaże, ale nie
znalazł tego, czego szukał. Żadnej broni. Przeklnął cicho pod
nosem. Powtarzał im dziesiątki tysięcy razy, by zostawili chociaż
marny pistolet. W końcu gdyby ktoś ich teraz zaatakował nie miałby
się czym bronić.
Pokręcił głową i
podszedł jeszcze raz do okna. Nie ma broni, nie pójdzie ich szukać.
Chociaż z drugiej strony nie zostawiłby Tess samej, bo to nie
skończyłoby się dobrze. W takich chwilach żałował, że są
tutaj tylko we dwoje. Zawsze zostawali, podczas gdy inni rozchodzili
się szukać jedzenia. Ona, ponieważ przeszkadzałaby. On, ponieważ
nie chcieli go niańczyć. Na nic zdały się jego protesty. Co z
tego, że był najlepszym strzelcem i poruszał się bezszelestnie?
Dodatkowo mięśnie nie zastąpiły mu mózgu, jak to często bywało
u szefa.
Podszedł do jedynego łóżka, które nadawało się do użytku i położył się na nim. Wiedział, że powinien pełnić wartę, dopóki nie wrócą, ale olał to. Będzie się martwić jak jutro obudzi się z wycelowanymi w niego pistoletami.
Następnego dnia obudziło go głośne walenie w drzwi. Szybko poderwał się i zaczął rozglądać za bronią, po czym przypomniał sobie, że żadnej aktualnie nie posiada. Chwycił więc jedną z oderwanych desek i zważył ją w dłoni.
- Lepsze to niż nic -
Powiedział sam do siebie, po czym przeniósł spojrzenie na
dziewczynę. Siedziała w tym samym miejscu co wczoraj i przerażona,
wpatrywała się w drzwi. Zrezygnował z proszenia ją o pomoc.
Podszedł do drzwi,
uprzednio opierając deskę o nie, tak by z drugiej strony dotykała
ściany. Dzięki temu drzwi nie otworzą się na tyle, by ktoś przez
nie przeszedł. W myślach modlił się, by w razie czego drewno
wytrzymało. Powoli otworzył drzwi na szerokość ledwie kilku
centymetrów.
- Kurwa, Mike! - Krzyknął
jeden z mężczyzn. - Otwieraj te pierdolone drzwi!
Chłopak kopnął deskę,
tak że ta przewróciła się. Drzwi swobodnie się otworzyły, a do
środka wpadło 5 mężczyzn. Ostatni z nich pośpiesznie zamknął
za sobą drzwi. Reszta padła na ziemię, ciężko dysząc. Widać
było, że przed czymś uciekali.
- Co się stało? -
zapytał. - I gdzie reszta? - Zagryzł wargę, wpatrując się w
nich. Brakowało czterech osób.
- My... - Wydyszał
brązowowłosy mężczyzna. - Oni nas zaatakowali, a później...
- Stop - warknął
przywódca, który na imię miał John. - Za jakieś dwie minuty
będzie tutaj tuzin ludzi.
- Czego chcą?
- Pewnie zaopatrzenia.
- Zajebiście.
Mike przyłożył rękę
do czoła, w geście załamania. Następnie wpadł do pokoju, gdzie
trzymali bagaże. Przywołał ręką towarzyszy.
- Weźcie
najpotrzebniejsze rzeczy i ukryjcie. Tylko najpotrzebniejsze -
podkreślił. - Te, których już nigdzie nie znajdziemy. - Gdy dwóch
z nich zaczęło grzebać w torbach, odwrócił się do pozostałych.
- Macie broń? - Ci tylko pokiwali głową, nie chcąc mu przerywać.
- To teraz nie macie. Schowajcie ją, ale w łatwo dostępnym dla was
miejscu i dajcie mi jeden pistolet. Już. - Popatrzył wyczekująco
na Kevina. Mężczyzna słabo strzelał, więc to był najlepszy
wybór. Gdy już miał w ręce broń, schował ją za pasek spodni i
poszedł do salonu. - Weźcie deski - polecił. - Musimy się jakoś
bronić.
- Mamy przecież pistolety
- warknął John.
- Oczywiście, że mam
pistolety - wycedził Mike, mierząc go wzrokiem. - Powiesz mi jak
masz zamiar walczyć z tuzinem ludzi, mając do dyspozycji tylko
cztery marne pistolety i mało amunicji?
- Możemy ustawić się w
drzwiach i strzelać do nich!
- Idioto! Musimy ich wziąć
z zaskoczenia!
- Nie musimy!
- Zamknijcie się! -
Warknął Victor. - Nie mamy czasu!
- Ja tu ustalam zasady. -
John odebrał Mikowi pistolet i kazał innym podejść do niego. -
Będziemy ich otwarcie atakować, jasne?
- Zginiecie! - Krzyknął
czarnowłosy, bezwładnie rozkładając ręce.
- Lepiej zginąć z bronią
w ręku - odpowiedział John i poszedł w kierunku drzwi.
- Lepiej nie ginąć
wcale!
- Nie ty tu rządzisz. -
Otworzył drzwi i wyszedł na zewnątrz, a za nim inni. Mike ponownie
został sam z Tess.
Czarnowłosy wpatrywał
się jeszcze chwilę drzwi, po czym usiał na kanapie i schował
twarz w dłoniach. W duchu przeklinał, że nie odszedł od nich,
kiedy miał jeszcze okazję. Co prawda może mieć nadzieję, że
wrogowie go przygarną, a nie zabiją. Byłby im za to wdzięczny do
końca życia. Wstał i podszedł do okna. Nie widział nikogo. Ani
nieznajomych ani jego cóż, teraz już pewnie byłych towarzyszy.
Mógłby teraz spróbować uciec albo bronić się, ale nie widział
w tym sensu. A jeśli będzie względnie grzeczny to może wykażą
litość. Śmieszne. Chłopak pozwolił sobie na drwiący uśmiech.
***
Chwilę później do
pomieszczenia weszli trzej nieznajomi mężczyzny. Na widok Mike
złapali za broń i wymierzyli w niego. Jeden skierował broń ku
Tess. Byli wysocy i dobrze zbudowani, więc nawet gdyby chciał z
nimi walczyć i tak nie miałby szans.
- Podejdźcie tutaj.
Żadnych sztuczek - powiedział. Miał przerażający ton głosu.
Zimny. - Mamy waszych towarzyszy. Oddajcie broń.
Mike uniósł ręce do
góry, w geście poddania i powoli zaczął iść w ich stronę. Co
prawda miał ukryte ostrze w bucie, ale podejrzewał, że nikt nie
zwróci na to uwagi. Gdy znalazł się wystarczająco blisko, jeden
z mężczyzn złapał jego ręce i wykręcił za plecami, dodatkowo
przykładając pistolet do jego głowy. Pozostali wpatrywali się w
dziewczynę.
- Teraz ty.
Tess była sparaliżowana
strachem. Z jej jasnych oczy spływały łzy i co chwila szlochała
cicho.
- Ona nie da rady -
warknął Mike.
- Nie odzywaj się -
Mężczyzna mocniej wykręcił jedną z jego rąk, na co chłopak
cicho jęknął z bólu. Zacisnął zęby.
- W takim razie nie
potrzebujemy jej. - Przywódca bandy uśmiechnął się zimno i
strzelił do dziewczyny.
Mike zamknął pośpiesznie
oczy, nie chcąc widzieć tej sceny. To, że nie lubił jej nie
oznaczało, że życzył jej śmierci. W uszach dzwonił mu krzyk
dziewczyny.
Otworzył oczy dopiero,
gdy poczuł muskający go wiatr. Znajdował się na placu. Przy
płocie siedzieli jego towarzysze. Byli związani i zakneblowani, ale
przynajmniej nie martwi. Czarnowłosy ocknął się dopiero, gdy
stanął przed nim przywódca. Podniósł odważnie głowę i patrzył
w oczy mężczyźnie, chcąc pokazać, że nie boi się go.
- Aż taki jesteś
dzielny? - zaśmiał się. - To wasi wszyscy ludzie?
- Tak - skłamał chłopak.
Brakowało czterech mężczyzn. Nie wiedział czy żyją czy nie, ale
i tak wolał nie dawać wrogowi informacji o nich.
- Mało was, nieprawdaż?
- Złapał jego podbródek i jeszcze bardziej uniósł do góry. -
Mam sposoby, by sprawdzić czy mówisz prawdę.
- Tak to wszyscy -
powtórzył, siląc się na spokój. - Zostaliśmy napadnięci. Tylko
my mieliśmy szczęście i przetrwaliśmy.
- Rozumiem. Uznajmy, że
ci wierzę. - Puścił go. - Jeśli mnie okłamujesz wszyscy
poniesiecie karę. Kto jest waszym szefem?
Mike opuścił głowę,
tak by grzywka zasłoniła jego twarz u kątem oka spojrzał na
Johna. Mężczyzna delikatnie pokręcił głową, wpatrując się w
niego ze strachem. Czarnowłosy zacisnął usta. Chciał wydać go,
ale nie mógł tego zrobić ze względu na drużynę, która nie
byłaby zbyt zadowolona.
- Zginął w starciu -
wyszeptał, przywołując na twarz fałszywe łzy. - Straciliśmy go
i naszych najlepszych wojowników.
- To by wyjaśniało waszą
słabą obronę - zakpił. - Zwiążcie go i dajcie do reszty.
Zabieramy ich do Flincher.
--------------------
Pragnę zaznaczyć, że to moje pierwsze opowiadanie, więc nie będzie doskonałe. Początkowe rozdziały będą dosyć krótkie, a to dlatego, że ciężko jest mi pisać początki opowiadań. Mam nadzieję, że się nimi nie zrazicie! ^^
Bardzo ciekawie sie zapowiada czekam z niecierpliwością
OdpowiedzUsuńWitam :D
OdpowiedzUsuńCo do pomysłu na opowiadanie - podoba mi się. Na razie poznaliśmy bohaterów i to, że muszą się przed kimś/czymś ukrywać i walczyć o przetrwanie. Przydałoby się znać więcej szczegółów, ale na to poczekam w następnych rozdziałach.
Jeśli zaś chodzi o tekst, myślę, że Twoja pisownia jest na dużym poziomie. Zaczynało się świetnie. Potem wyłapałam parę błędów, niektóre się powtarzały. Chciałabym ci przytoczyć parę z nich:
"Mimo, że nie miał zegarka" - wyrażenie "mimo że" piszemy bez przecinka
"zapytał dziewczyny" - zła odmiana. Nie zauważyłam, żeby było tam więcej dziewczyn, bo gdyby były, to "dziewczyny" byłoby poprawne. Powinno być "dziewczynę".
"nie słuchał co mówi ich przywódca" - poczytaj w poradnikach językowych o zdaniach podrzędnie złożonych. Tutaj mamy z nim do czynienia. Są dwa czasowniki: "słuchał" i "mówi". Pierwsze występuje w zdaniu nadrzędnym, drugie - w podrzędnym. Trzeba oddzielać zdania podrzędne od nadrzędnych, bo inaczej można byłoby przeczytać to zdanie tak, że miałoby mało sensu. Przecinek przed "co".
"Będzie się martwić jak jutro obudzi się" - to samo, co wyżej. Przecinek przed "jak".
"Podszedł do drzwi, uprzednio opierając" - i tutaj poleciłabym poczytanie o imiesłowach. Mamy dwa typy: przysłówkowy i przymiotnikowy. Tutaj mówimy o pierwszym z nich, który ma dwa podtypy: uprzedni i współczesny. Uprzedni mówi nam o tym, co zostało zrobione (występuje w zdaniu podrzędnym), zanim wykonało się czynność opisywaną w zdaniu nadrzędnym. Uprzedni ma końcówki "-łszy" oraz "-wszy"; zależą one od czasownika (np. podszedłszy, stanąwszy). Imiesłowy przysłówkowe współczesne zaś określają w zdaniu podrzędnym czynność, która dzieje się w tym samym czasie, co czynność wykonywana w zdaniu nadrzędnym (np. Idąc przez miasto, ciągnął za sobą walizkę.) Końcówka to "-ąc". Podsumowując (heh), UPRZEDNIE - wcześniej się coś stało, a WSPÓŁCZESNE - coś innego dzieje się w tym samym czasie. W twoim zdaniu mamy do czynienia z błędnym użyciem końcówki. "uprzednio opierając" zastąpiłabym "uprzednio oparłszy" - skoro uprzednio coś się stało, czyli wcześniej, więc jest mowa o im. przysłówkowym współczesnym. Użyłaś złej końcówki.
*muszę podzielić komentarz na dwie części, bo się nie mieści xd*
*kontynuacja*
Usuń"wpadło 5 mężczyzn" - nie wiem, czy jest to jakoś w zasadach ustalone, ale w opowiadaniach, tak uważam, lepiej jest pisać słownie liczebniki. Odmianę zawsze można podpatrzeć na Internecie w słowniku, nikt ci tego nie zabroni.
"Ani nieznajomych ani jego" - przed drugim "ani" dajemy przecinek.
"i jego cóż, teraz" - "cóż" jest w tym zdaniu wtrąceniem, a je musimy z obu stron oddzielić przecinkiem. Poprawnie: "i jego, cóż, teraz".
"A jeśli będzie względnie grzeczny to może wykażą litość" - ten błąd zauważyłam parokrotnie w rozdziale. To zdanie warunkowe, bo występuje "jeśli" oraz "to". Trzeba jednak pamiętać, że z tymi określeniami występują odmienne czasowniki: w tym przypadku jest to "będzie" i "wykażą" w dwóch różnych zdaniach; powinno się oddzielać je przecinkiem. Czyli: "A jeśli będzie względnie grzeczny, to może wykażą litość."
"To, że nie lubił jej nie oznaczało..." - tu mamy zdanie podrzędne ("nie lubił jej") wtrącone z partykułą "że" do zdania nadrzędnego ("To nie oznaczało..."). Jeśli zdanie podrzędne jest wtrącone pomiędzy wyrazy ze zdania nadrzędnego, trzeba je oddzielić przecinkami z obu stron - zrobiłaś to tylko przed "że". Powinno być także po "jej".
"by sprawdzić czy mówisz prawdę" - przecinek przed "czy". Dlaczego? "Czy" w tym zdaniu jest użyte po to, by odpowiedzieć na pytanie "CO sprawdzić?", a tym samym otwiera się nam zdanie podrzędne, które musimy oddzielić przecinkiem.
"Tak to wszyscy" - gdy ktoś odpowiada na pytanie "tak" lub "nie" i dodaje do tego coś, trzeba to oddzielić. Poprawnie: "Tak, to wszyscy."
Nie jest to przejaw arogancji i próby wywyższenia się czy wykazania. Nieczęsto piszę, co kto ma w opowiadaniu źle pod względem językowym, ale jeśli znajdę takie perełki, które świetnie się zapowiadają i widać te przebłyski, że autor rozumie potrzebę napisania czegoś z jak najmniejszą ilością błędów, to zawsze służę pomocą. Staram się popchnąć ich w dobrym kierunku :D I Ty jesteś jedną z tych osób/autorów.
Chętne przeczytam ciąg dalszy C:
Zapraszam także na mojego bloga - jeśli już wpadłaś, by się zareklamować, ja też to zrobię, a co! xD
Cieszę się, że ktoś mnie poprawił. Może w końcu się czegoś nauczę xD
UsuńDziękuję za wyłapanie błędów, a w szczególności za przecinki. Zawsze mam z nimi problem ;-; Nie mogę zapamiętać reguł. Jest tego zwyczajnie za dużo.
W każdym razie - praktyka czyni mistrza, więc będzie już tylko lepiej.
Jeśli chodzi o liczebniki to sama uważam, że lepiej jest pisać je słownie ._. Nie mam pojęcia dlaczego tego nie zrobiłam.
I dziękuję za komentarz! Na bloga na pewno zajrzę. Ponownie xD
Pozdrawiam!
Witam,
OdpowiedzUsuńpodoba mi się i liczę na więcej...
Dużo weny życzę Tobie...
Pozdrawiam serdecznie